เคยไหม...ที่อยากหายตัวไปจากที่เป็นอยู่
เคยไหม...ที่อยากจะหลับยาวแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก
เคยไหม...อยากหนีไปไกลไกล
บางทีก็คิดเล่น ๆ ว่าถ้าเกิดผมตายไป
...
จะมีใครเสียใจบ้างไหม
เขาจะคิดถึงผมบ้างรึเปล่า
เขาจะยังคิดถึงวันเวลาเก่า ๆ ของเราไหม
มันก็แค่วันอีกวัน
ของคนที่ไม่มีอะไรทำเท่านั้นเอง
บางทีการอยู่คนเดียว ถ้ามันชิน
มันก็คงจะเป็นอะไรที่ดี
แล้วถ้าเหงาล่ะ?
ก็รับความเหงาให้เข้ามาอยู่ข้าง ๆ เรา
แต่บางทีการอยู่คนเดียวมากไปมันก็ไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ
ทำสิ่งเดิมเดิม...
เรื่องเดิม...
ฟังเพลงเก่าเก่า...
อยู่กับบรรยากาศเดิมเดิม...
ไม่พบเจอผู้คน...
แต่ทำยังไงได้...
มันรู้สึกมีอะไรหนักอึ้งอยู่ข้างในจิตใจ...
"เฮ้ ผมอยู่ตรงนี้"
"มีใครได้ยินผมบ้างไหม...."
".........."
เพื่อนของเราชื่อความเหงา - ตรัย ภูมิรัตน
เมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว
กอดตัวเองไม่มีใคร ไม่เห็นเป็นไรแค่นี้
ไม่ว่าเราจะพบอะไร จะเจอกับวันที่ร้ายหรือดี
ใจก็ยังคงพร้อมจะมีความเหงาเป็นเพื่อน.....เคียงไป
บนทางเดินที่เราเคยหกล้ม ทำให้ใครบางคนนั้นหล่นหาย
ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ
มีวันที่ลมหนาวพัดมาและก็มีวันที่ฝนพรำ
วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป
ไม่รู้.....ไม่รู้ต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่
เหงา.....ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม
อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา
แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ
เคยไหม...ที่อยากจะหลับยาวแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก
เคยไหม...อยากหนีไปไกลไกล
บางทีก็คิดเล่น ๆ ว่าถ้าเกิดผมตายไป
...
จะมีใครเสียใจบ้างไหม
เขาจะคิดถึงผมบ้างรึเปล่า
เขาจะยังคิดถึงวันเวลาเก่า ๆ ของเราไหม
มันก็แค่วันอีกวัน
ของคนที่ไม่มีอะไรทำเท่านั้นเอง
บางทีการอยู่คนเดียว ถ้ามันชิน
มันก็คงจะเป็นอะไรที่ดี
แล้วถ้าเหงาล่ะ?
ก็รับความเหงาให้เข้ามาอยู่ข้าง ๆ เรา
แต่บางทีการอยู่คนเดียวมากไปมันก็ไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ
ทำสิ่งเดิมเดิม...
เรื่องเดิม...
ฟังเพลงเก่าเก่า...
อยู่กับบรรยากาศเดิมเดิม...
ไม่พบเจอผู้คน...
แต่ทำยังไงได้...
มันรู้สึกมีอะไรหนักอึ้งอยู่ข้างในจิตใจ...
"เฮ้ ผมอยู่ตรงนี้"
"มีใครได้ยินผมบ้างไหม...."
".........."
เพื่อนของเราชื่อความเหงา - ตรัย ภูมิรัตน
เมื่อใดที่หัวใจนั้นอ่อนล้า คือเวลาที่เรานั้นอ่อนไหว
กอดตัวเองไม่มีใคร ไม่เห็นเป็นไรแค่นี้
ไม่ว่าเราจะพบอะไร จะเจอกับวันที่ร้ายหรือดี
ใจก็ยังคงพร้อมจะมีความเหงาเป็นเพื่อน.....เคียงไป
บนทางเดินที่เราเคยหกล้ม ทำให้ใครบางคนนั้นหล่นหาย
ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ
มีวันที่ลมหนาวพัดมาและก็มีวันที่ฝนพรำ
วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป
ไม่รู้.....ไม่รู้ต้องเดินไปถึงเมื่อไหร่
เหงา.....ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม
อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป หัวใจก็เลยเหงา เหงา
แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ
